Argatroban Monohydrate Thrombin remmer

Argatroban is zeer selectief voor thrombin en heeft weinig of geen effect op gerelateerde serine Proteases (trypsine, factor Xa, plasmine en kallikreïne). Argatroban is effectief tegen vrije, fibrinegebonden en stolselgebonden thrombin met vergelijkbare halfmaximale remmende concentraties (IC50), en argatroban is ook effectief in het remmen van bloedplaatjesaggregatie en tromboxaanproductie in aanwezigheid van zowel vrije als stolselgebonden thrombin[1]. Argatroban bindt thrombin en remt de activiteit ervan zonder dat co-enzymen nodig zijn, in tegenstelling tot antitrombine III of heparine cofactor II. Argatroban vermindert botmetastasen van B16 muismelanoomcellen door thrombin-activiteit te inactiveren. Bovendien heeft argatroban het potentieel om PAR-2-activering te remmen door de trombogene cyclus te verstoren. Het heeft geen toxisch effect voor tumorcellen[2].

Binnen een klinisch relevant dosisbereik (van 1–3 µg/kg/min bij preventie of behandeling van trombotische gebeurtenissen bij HIT tot 25 µg/kg/min bij PCI bij HIT-patiënten) vertoont argatroban lineair farmacokinetisch gedrag, en worden steady-state niveaus binnen 1 uur na het begin van een infusie bereikt. De eliminatiehalfwaardetijd van argatroban bij gezonde proefpersonen is ongeveer 45 minuten, met een overeenkomstige afname van de antistollende effecten die binnen 2–4 uur na stopzetting van een infusie hun voorbehandelingsniveau bereiken. Argatroban heeft geen significante geneesmiddelinteracties met CYP3A4/5-remmers zoals erytromycine of met paracetamol, warfarine en digoxine. Bij patiënten met leverfunctiestoornissen waren het oppervlak onder de concentratie-tijdcurve (AUC), de maximale concentratie en de halfwaardetijd van argatroban echter ongeveer 2 tot 3 keer verhoogd, en de klaring was een kwart van die van gezonde vrijwilligers. De toename van de plasmaconcentraties bij deze patiënten viel samen met toegenomen farmacodynamische effecten[1].